De held draaide zich om, meende weer gegiechel te horen achter zich, maar waarheen hij ook keek, er was niemand die hem leek op te merken. Even fronste de held. Een gast negeren getuigde niet van goede gastvrijheid, eveneens als een heildronk onbeantwoord laten. Alleen, als niemand hem zag, konden ze hem ook niet verwelkomen met hem drinken. De hoorn echter bewees dat ten minste een iemand hem gezien had.

de held deed zijn werk (=held zijn) geen eer aan, wat was hij aan het dralen.
hij vermande zich WEER, dacht "als ik niet word opgemerkt, ga ik ook niet af", verhief zijn stem en bracht (dan gvd eindelijk) zijn heildronk uit: Heil qrwakgqrrraaaaaaaakgt!!!! . hij schrok zich rot. dit was niet zijn stem, en ook niet de welluidende aanhef die hij in gedachten had. had hij deze stem eerder gehoord en wat betekende dit? hij sprong van tafel en kroop in een hoekje onder een kleed om zich onzichtbaar te beramen.

Het was alsof de stem die door hem had gesproken, een kwade vloek had opgezegd. De zaal leek uit te barsten in een kakafonie van stemmen en geluid, alsof iedereen en alles sneller en harder ging.

het enige dat niet sneller ging, waren de bewegingen en het brein van onze held. hij was zo verbaasd dat het enige wat hij kon doen, toekijken en registreren was.
iedereen was in rep en roer, verschrikt, boos en vooral in paniek. wat was het waar die mensen van schrokken? wat wisten zij wat hij niet wist? had het met de waarschuwing te maken? kon het het vragen aan de man met de krakende stem?

zijn gedachten werden abrupt afgebroken toen iemand uit de zaal hem opmerkte...

Hoe kon de held omschrijven wat er gebeurde? Het leek wel of er iets verschoven was. Of alles er net een beetje anders uitzag. Had hij ook niet een vreemde luchtstroom gevoeld? Het was hetzelfde tafereel waar hij naar keek en langzaam kwam het weer tot rust. Maar alle kleuren waren helderder, de geluiden duidelijker. Er stootte iemand tegen hem aan. "Sta daar niet zo te staan", mopperde een dwerg tegen hem, "neem nou eens een teug uit die hoorn en geef hem door!"

de held verontschuldigde zich in vloeiend dwergs, nam een teug en gaf hem door aan de rooie.
toen hij de hoorn aanreikte, zag hij dat zij gitzwart oplichtende ogen had. het was alsof er een felle lamp in de hersenpan van de dame scheen en zo met fel fluoriserend zwart licht het brien van haar bescheen zodat hij in staat was hierin te zien.

Het was echter alsof hij een boek las dat was geschreven in een taal die hij niet kende. Vage beelden doemden op aan de rand van zijn bewustzijn, maar bleven daar ongrijpbaar hangen, als spinnen aan dauwbezette draden. Toen zij zich naar de hoorn draaide en zijn ogen losliet, knipperde de held. Het voelde alsof hij te lang in de zon had staan staren.

Het was helemaal geen zij die de held recht in de ogen keek. Het was een hij. Waar de vrouw die hij dacht te zien hem al bekend was voorgekomen, wist de held zeker dat hij de man kende. De roodharige man giechelde. Verdorie, dacht de Held, ik ken dat lachje. Dat stomzinnige irritante lachje.........

De held voelde zich een beetje in de maling genomen. Het kwam voornamelijk omdat hij boos was op zichzelf dat hij zich zo vergist had. Een held moest toch potdorie door listen en lagen heen zien! Maar in elk geval werd hij niet genegeerd nu.

En hij wist nu ook weer wie de roodharige man was. Hij had het kunnen weten. Hij was er voor de zoveelste keer ingetrapt. Zou het dan nooit leren?

Waarschijnlijk niet..., dacht de held met een wrange glimlach. Sommige listen, sommige vermommingen, waren meer dan een eenvoudig held kon doorzien. En helemaal slecht was het niet, natuurlijk, want het hield hem wel alert. En denkend aan alertheid, begon hij de Hal beter in zich op te nemen.

De elf die aan de lange tafel zat was hem nog niet eerder opgevallen. De elf keek hem doordringend aan. Dwingend zelfs. De held pakte de hoorn weer uit de hand van de rooie en liep op de elf af....

Bij de elf aangekomen, stopte de held.
"Spreek over de hoorn, wat je met wilt vertellen."
Met deze woorden gaf hij de hoorn aan de elf. Achter hem hoorde hij de rooie protesteren dat hij nog geen kans had gehad om een slok te nemen.

De elf begon een lied te zingen. In het elfs natuurlijk. De rot elfen ook altijd met hun geheimzinnige gedoe en langdradigheid, mopperde de Held in zichzelf.

Het vervelende was dat de elf in een vorm van elfs sprak die de Held niet kende. Het dwergs wat hij kende, werd wel verstaan. Hopelijk zou de elf nog overgaan op iets wat de Held wel kon verstaan.

Dat kon nog wel een tijdje duren. Een elfenlied had minstens 99 coupletten. De held pakte dus maar een stoel en ging zitten...

Hij stond nog snel even op om een pul bier te pakken. De elf scheen zonder te kunnen, maar de Held kreeg al dorst van het luisteren naar het lange lied.

De Held was ondertussen al toe aan zijn derde pul bier. De elf bleef zingen. De hoeveelheid mede en bier die de Held naar binnen had gegoten begon merkbaar te worden. De Held werd wat giechelig en bedacht dat hij best zin had de elf op z'n elfensmoeltje te timmeren om hem zo te doen ophouden met zingen. Waarom niet eigenlijk dacht hij overmoedig...

Er waren natuurlijk altijd de regels van de gastvrijheid. Het zou niet netjes zijn de elf overtuigend tot stilte te manen, maar het was ook weer niet netjes van die elf om zo lang te zingen! Stomme elven ook altijd; heel aardig, hoor, maar langdradig, het mocht een naam hebben...

De Held wist dus niet goed raad met de situatie. Hoe kon hij de elf op een nette manier het zwijgen op leggen zonder hem te beledigen. En die rare puntoren zijn nogal snel beledigd. "Snotra", mompelde hij half onbewust voor zich heen, "Snotra weet jij het?"

Het vele bier dat de held al luisterend naar binnen had gegoten zorgde ondertussen voor een vervelende spanning in zijn blaas. Het lied van de elf was nog steeds niet af en de held had geen idee hoe lang dit nog ging duren. Hij overwoog om op te staan en zich even terug te trekken, of zou het al te onbeleefd zijn om weg te lopen terwijl hij geacht werd te luisteren?

Uiteindelijk besloot de held toch maar gehoor te geven aan de nu nauwelijks meer te ontkennen roep der natuur. Bij de pishok aangekomen bleek deze bezet door een ietwat gezette trol die klem zat in de deuropening. Over zijn schouder keek deze de held smekend aan.

De aanblik van dit tafereel deed de Held de moed in de schoenen zakken. Een dwerg, met z'n broek op de kuiten, klem in de deur van het pishok was na alles wat de held die dag had meegemaakt gewoon te veel van het goed. Hij draaide zich om en zette het op een lopen....

En pardoes daar knalt hij weer tegen die elf op, die toch ook maar eens deze kant op was gekomen om te kijken waar al zijn publiek toch heen ging en maar weg bleef en de elf gaat maar verder zingen om de rij voor de wc te amuseren

De Held was door de klap achteruit gestuiterd en languit op de grond gevallen. Hij gaf het op. Er was duidelijk geen ontkomen aan de zingende elf. Van ellende bleef hij liggen waar hij lag en keek met een half oog met toenemende verbijstering naar het schouwspel bij het pishok....