Er was eens een held. De held doolde over wijdse heidevelden, trok door duistere wouden, spoedde zich langs stad en dorp op zoek naar heldendaden.....

Tijdens een van zijn omzwervingen kwam de held bij een klein dorp terecht. Gelegen in een dal met een smalle rivier en omringd door velden en akkers, leek het op de vele anderen dorpen. Behalve dat er een huis stond dat veel groter was dan de andere huizen...

Het huis was niet alleen groter dan de andere huizen. Als je het wat langer bekeek zag het er ook niet iets anders uit dan de rest van de huizen in het dorp. Waar waar dat nou in zat? De kleuren? De bouwstijl? De materialen? De held kon het niet zeggen....

Wat het ook was, als je het huis eenmaal gezien had, was het moeilijk om je ogen er vanaf te houden. Het leek uit te nodigen om dichterbij te komen kijken. Het leek te beloven dat hoe dichterbij je kwam, hoe meer nieuwe details je zou zien.

Langzaam liep de held in de richting van het huis. Geboeid door de betovering die ervan uit leek te gaan. Bij het tuinhek rondom de weelderig aangelegde tuin bleef hij staan. Hij leek te aarzelen....

"Ik zou er niet naar binnen gaan, hoor.", sprak een krakende stem.
De held keek om zich heen, maar er leek geen mond bij de stem te horen. Hij strekte zijn hand uit om het hek te openen, maar wederom sprak de stem: "Zeg niet later dat ik je niet gewaarschuwd heb."

De held keek nogmaals om zich heen. Zag hij het goed? Stond daar een oude man gehuld in een donkere mantel met een hoed diep over zijn ogen getrokken. Maar toch een oog fonkelend en onpeilbaardiep zichtbaar. De held knipperde met zijn ogen, de zon scheen fel. Toen hij weer keek was de man verdwenen...

De held wreef in zijn ogen, maar de man was echt weg. En het huis stond er nog, vreemd en lonkend. De held besloot dat dit precies het soort ding was waar hij naar zocht. Een held ging geen vreemde huizen uit de weg, al helemaal niet als er zulke omineuze waarschuwingen werden gesproken.

Zag hij daar wat bewegen in het zoldervenster? Was daar een schone jonkvrouw die smachtend op redding wachten....

Of was het een oude heks, of misschien een kwade dwerg, listig wachtend in de hoop een held te verschalken?

Was het huis eigenlijk wel bewoond?, vroeg de held zich af. Nu hij nog eens om zich heen keek zag de tuin er meer verwilderde uit dan weelderig. Het huis kon, van dichtbij gezien, best een likje verf gebruiken.

"Je kan nog terug", mompdelde dezelfde stem als daarvoor maar nu verder weg. Hoefgetrappel stierf weg, het was stil.......

De held schudde zijn hoofd. Natuurlijk kon hij niet terug. Hij was immers een held en helden keerden zich niet af als er iets vreemds aan de hand was. De geheimen van dit huis zal ik ontsluieren, dacht de held. Resoluut duwde hij het hek open.

Ging erdoor heen en sloot het weer achter zich, keurig opgevoed als hij was. Hij liep het pad op dat naar de voordeur leidde. Vreemd het pas was kortgelden door meerdere personen nog belopen...

Een kort moment vroeg hij zich af of de gemantelde vreemdeling in het huis was geweest. Het was jammer dat de sporen zo door elkaar liepen, anders had hij misschien kunnen zien hoeveel mensen naar binnen waren gegaan en hoeveel er weer naar buiten waren gekomen.

Een wat vreemd gevoel bekroop hem. Maar heldhaftig als hij was liep hij door. En stak zijn hand uit naar de klopper op de voordeur, toen de deur zich knarsend voor hem openzwaaide. Ietwat verbouwereerd bleef hij staan en keek naar binnen de lege enorme hal in...

Het licht wat door de deur naar binnen viel, leek niet genoeg om de uiteinden van de hal te verlichten. Hij zag een paar grote houten pilaren staan, kunstig versierd, maar de details bleven verborgen in schaduwen. De held stond voor de drempel en keek nog een keer om. Hij wist dat als hij binnen zou treden, hij niet zomaar meer terug zou kunnen.

Hij haalde een keer diep adem en staptje vastberaden het huis binnen en slot de deur achter zich. Het was me ineens een drukte en kabaal van jewelste. Uit alle hoeken en gaten doken mensen, dwergen, elfen, walkure, goden, reuzen en andere vagen wezens op. Het leek een grote chaos. De held keek z'n ogen uit. Niemand scheen hem op te merken. Of toch wel. Hij had het gevoel dat iemand naar hem keek en hij hoorde een zacht gegiechel....

Een beeld van rood haar leidde hem kort af. Toen hij weer verder rondkeek, merkte hij dat hij een hoorn in zijn handen had, gevuld met rijke mede. Heel even leek het alsof elk wezen hem verwachtingsvol aankeek, wachtend om te horen op wie hij als eerste de hoorn zou heffen.

Bijna automatisch hief hij de hoorn. Dat hoort nou eenmaal zo als je een hoorn in je handen krijgt. En de held was een plichtsgetrouw mand die vond dat tradities in ere gehouden horen te worden. Maar waar zou hij eens een heildronk op uitbrengen?

Al vrij snel schoot hem iets te binnen, een heildronk die niemand kon beledigen, en die zelfs ook op hemzelf sloeg. Niet ontevreden keek hij rond, de hoorn duidelijk zichtbaar in zijn hand.
"Op heldendaden, dat zij altijd wel bezongen mogen worden!"
De held nam een slok en reikte de hoorn aan de volgende.

de held dacht aan de waarschuwende stem... zou hij hem zoet houden?
maar aan de andere kant voelde hij de blikken van de roodharige. een heldhaftige of hoffelijke heilsdronk mocht eens een goede binnenkomer zijn in dit gezelschap.
dilemma's... het leven was ook in die tijd gecompliceerd en vol politieke overwegingen.

Maar niemand nam de hoorn van hem aan...

Met een glimlach hief de held toen de hoorn een tweede maal.
"Op gastvrijheid, goed gegeven en wel ontvangen!"
Opnieuw nam hij een slok en hield de hoorn voor de volgende.

hij nam een kloek besluit, vermande zich en nam een pottertje. hij ging op de tafel staan, schraapte zijn keel en riep met luide stem, over de hele zaal heen:

Hoorde iemand zijn heildronk eigenlijk wel? Werd zijn aanwezigheid uberhaupt opgemerkt door trol, elf, mens of dwerg? Maar hoe kwam die hoorn dan in zijn handen en waar was dat roodharige figuur gebleven?