leven

In een ander topic hier kreeg ik de vraag naar m'n hoofd geworpen wat voor mij leven is .. daar ik een onderscheid maakte tussen de vorm van 'bezieling' die we leven noemen, en andere vormen van 'bezieling', zoals we bijvoorbeeld vinden bij goden en geesten, en die ik eigenlijk meestal simpelweg 'bezieling' noem.
Voor mij is leven echt een werkwoord dat hoort bij alles wat groeit, bloeit en sterft in onze fysieke realiteit. Voortplanting is ook iets wat hier heel sterk bij hoort. Voortplanting zoals wij dat kennen uit de meer- en eencelligenwereld bestaat in mijn optiek niet waar het goden en geesten aangaat. Dit is welliswaar een gevoelsmatig beredeneerde en nauwelijks met argumenten onderbouwde zienswijze, maar voor mij voelt het juist en lijkt het ook overeen te komen met wat ik ervaar. Wanneer wij mensen het ten aanzien van goden hebben over 'zoon van' of 'dochter van', dan proberen we een relatie die speelt in een andere wereld in voor ons begrijpbare begrippen en concepten te vatten. Heel goed om mee te werken, maar in principe zegt het daarmee voor mij nog niks over de werkelijke inhoud. Vandaar dat ik in mijn eigen taalgebruik ook liever het onderscheid handhaaf en 'leven' reserveer voor processen die spelen in 'onze' wereld.

Mensen en dieren hebben een ziel. Van dingen als stenen e.d. wordt gezegd dat ze bezield zijn. Als men animistisch denk Is er verschi? Wat is het verschil?

De steen veranderd (waar het zijn fysieke 'lijf' aangaat) enkel door invloeden van buitenaf. Wij hebben de kracht onze lijven (in meerdere of mindere mate) voort te bewegen. Onze lijven groeien ook vanzelf... de eerste steen die dat kan zonder invloeden van buitenaf moet ik nog tegenkomen.

Onze lijven groeien ook door invloeden van buitenaf, net als onze geest. Waar blijft ons lijf zonder eten, drinken, lucht, aanraking? Groei is alleen mogelijk door uitwisseling van energie.

Ook beweging is een gevolg van uitwisseling, zonder wrijving en zwaartekracht geen stap. Ik denk dat je de dingen simpelweg niet zo netjes en rationeel van elkaar kunt scheiden. Een steen kan zich ook bewegen, soms snel (als de steen de nodige hulp krijgt), maar meestal tergend traag, en dan lijkt het net alsof de steen niet beweegt.

Dat doet me denken wat Dusty Miller ooit eens vertelde over een bos. Dat een bos er eeuwen en eeuwen over deed om zicht te verplaatsen. Helaas houdt de mensheid de meeste bossen tegenwoordig in toom en mogen ze niet meer van hun plaats komen.