Dat is voor mij ook een belangrijke reden om meer dan een naam te geven.
Altijd handig om een 2e naam achter de hand te hebben. Eik hadden we Balder nog een derde naam moeten geven iets als jan ofzo echt zo naam die juist weln heeeeeeeeeel veel voorkomt en simpel is

Wat ik zelf merk, is dat ik bij verhalen schrijven bepaalde namen steeds weer gebruik, waardoor ze voor mij een bepaald gevoel krijgen. Een verkeerde naam in een verhaal kan echt funest zijn voor mij. Nou is dit natuurlijk wat minder dringend dan de naam van een echt(e) mens(je), maar ik vind het wel bijzonder om dat zo te merken.

Ik weet niet of dat helemaal opgaat. Bijvoorbeeld de naam van iemand die je echt niet kunt luchten of zien; die naam zal ik niet in overweging nemen om aan mn kind te geven. Die naam is voor mij al te gekleurd, te veel ingevuld.

mhhh grappig een buurman van ons heeft een namen theorie. Ik moet hem er nog eens echt over uithoren maar het komt erop neer dat mensen aan hun naam voldoen. Hansen zijn bevoorbeeld mensen die altijd beter/hoger terecht komen dan ze eigenlijk kunnen of verdienen.
ik zal um d'r nog eens flink over uithoren

Oorspronkelijk gepost door Draak op 31 maa 2004, 13:23pm:
Volgens mij geef je met een naam zeker iets mee aan de drager van die naam. Een naam is een 'magisch' iets. Vaak zie ik in mensen met dezelfde naam ook iets van dezelfde eigenschappen. Vaak gevoelsmatige dingen die moeilijk te benoemen zijn, maar er wel zijn (ben ik zo vaag genoeg?.

In het boek Ontraadselde Tekens van Noud van den Eerenbeemt wordt verhaald dat de runen van iemands naam iemands lot bepalen. De klanken van deze runen worden veelvuldig in je leven opgeroepen en zullen dus hun uitwerking hebben op je levensloop. Ik vind dit een heel interessante theorie en probeer ook wel eens om iemands karakter/levenspad te analyseren aan de hand van de runen in iemands naam.

Als je een nieuwe naam kiest of krijgt zou dit dan dus ook betekenen dat je een nieuwe wending geeft aan je lot. Een soort overgangsrite. Ook dat komt mij niet onzinnig voor. Je ziet in veel culturen dat er bij een overgangsrite ook een nieuwe naam gekozen wordt, een nieuw lot.

Ik ben zelf zo bijgelovig om te denken dat een pseudoniem die je bijvoorbeeld voor een forum kiest, invloed kan hebben op wie je bent/wordt.

ik heb nou zo'n helemaal zelf bedachte naam door mijn moeder gekregen.
ze heeft een veelvoorkomende naam naar eigen smaak om weten te buigen.
in mijn pubertijd heb ik hier wel moeite mee gehad, iedereen die na het uitspreken van je naam watte uitroept begint erg vervelend te worden.
ik heb daarom weer mijn zoon een algemere maar nog steeds erg leuke naam gegeven(en ook een 2e naam)

maar ook weet ik dat de zelfbedachte naam die mijn moeder me op mijn levensweg aan me meegaf juist een heel oud Friese naam schijnt te zijn. mijn naam komt voor in Scandinavie en ook meer naar het oosten van Europa.
Er is zelfs een Zweedse koningin geweest met mijn naam.
de betekenis van mijn naam is door zijn onbekendheid heel moeilijk op te sporen, iig iets met eerlijk veel meer kom ik niet achter.
maar als ik het in runen vertaal kan ik er gelukkig iets meer uit halen, zo snap ik nu mijn liefde voor paarden bijvoorbeeld.

grappig de oudste van de deze kinderen heeft dus ook een zelf verzonnen naam die fries blijkt te zijn en ook wel meer in scandinavische landen voor te komen. Schijnt zelf een beroemde violist met dezelfde naam te zijn. Ben benieuwd of dit neefje later ook zoiets uit vind als jij nu.

nou ben ik heel benieuwd wat zijn naam is

kan ik me voorstellen maar die ga ik om begrijpelijk reden niet hier publiek neerzetten

[quote][b]Oorspronkelijk gepost door drakin op 3 nov, 14:50pm:[/b][br]nou ben ik heel benieuwd wat zijn naam is[/quote] En ik naar de jouwe.

Mijn ouders gaven mij een naam in overeenstemming met mijn friese achternaam, die 'overwinnaar' of zoiets dergelijks betekend. Dat ik een overtreffer van het toppunt van luiheid zou worden hadden ze echter niet verwacht.

Het is mij ook opgevallen dat de laatste tijd, met name bij kinderen van beroemdheden, ook 'aparte' namen krijgen. Dan doel ik dus op namen als Sky, Hope of andersoortige korte Engelse namen van objecten. dat zou ik serieus mijn kinderen nooit aan willen doen.

Een leraar van mij had het pas nog over een onderzoek dat was gedaan naar naamgeving van kinderen, daaruit was gekomen dat lager opgeleide mensen vaak hun kinderen namen geven van beroemdheden, soapsterren en met name Engelstalige namen. Hoger opgeleide mensen schenen hun kinderen meer traditionele namen te geven.

Ik weet niet zo goed wat ik met mijn naam "moet". Ik vind het geloof ik maar een rare naam . Mijn naam is het hebreeuwse woord voor "ooi". Ik heb mijn ouders weleens gevraagd waarom ze me deze naam gegeven hebben. Behalve dat ze het een mooie naam vinden geven ze niet echt een verklaring. Ik snap toch niet waarom je je kind dan "schaap" noemt, maar volgens mijn ouders zou het toch nooit goed zijn en moet ik er niet over zeuren.
Op zich heb ik helemaal niets tegen schapen, vind ze wel cool eigenlijk, en in het herbreeuws klinkt het ook wel aardig, maar toch...
Ik denk dat mijn vader gewoon een naam wilde geven die op "el" eindigde (zijn andere keuze was "Noëlle" dat "geboortedag (van jezus)" betekend, dat vond mijn moeder maar niks en dat vind ik ook niet erg). Toen na een paar jaar bleek dat de meeste mensen de "el" in mijn naam niet echt als "èl" uitspreken (bij mijn vader ligt daar ook een klemtoon op enzo) heeft hij me een accentje gegeven , zijn naam heeft ook een accentje, vind ik ergens wel cool. Op de een of andere manier klinkt de naam ook erg irritant als hij anders uitgesproken wordt

Bij mijn moeder zit er iets anders achter, mijn broertjes en ik hebben alledrie een hebreeuws/joodse naam gekregen (Rachel, Levi en Misha). Mijn moeders oma (mijn overoma) vond dat maar helemaal niets, wie geeft zijn kinderen nou "judde-namen"?
Mijn overoma was nogal anti-semitisch opgevoed en vond dat zelfs op haar 95ste nog een excuus om iets tegen Joden te hebben. Het is niet zo dat ze Joodse mensen haatte, maar ze vertelde wel erg graag over hoe ze als kind (ze woonde in een of ander duits dorpje, is in de eerste wereldoorlog naar nederland gekomen) als er een joodse begravenis in het dorp was met haar broers (opgesteukt door haar vader) stenen over de kist ging gooien (omdat de begravenis stoet dan weer terug moest naar het huis waar ze begonnen waren en opnieuw beginnen met de wandeling richting begraafplaats) en meer van dat soort dingen. Mijn moeder heeft het daar altijd erg moeilijk mee gehad
(ik heb daar ook regelmatig met mijn overoma over gesproken, ze vond het bijvoorbeeld ook niet vreemd dat toen ze al in nederland was als tiener en ze een baantje als huishulpje had bij een Joods gezin (waar ze meer verdiende dan bij het gezin waar ze eerder werkte) en haar vader daar achter kwam ze daar niet meer naartoe mocht. Ze was het wel met me eens dat het gewoon mensen als alle andere waren.. maar toch... wat mij betreft was ze op bepaalde gebieden toch wel erg onnozel) en kan zich er nu (overoma is vorig jaar overleden) nog steeds aardig boos over gemaakt. In alle andere dingen konden mijn moeder en haar oma het best goed vinden, maar dit was een (erg) heikel punt, onze hebreeuwse namen hebben daarmee te maken.

Een andere reden ervoor is dat mijn moeder "iets" met het oude testament heeft. Dat komt vooral doordat ze "iets" tegen het chistendom en het nieuwe testament heeft, of vooral de manier waarop de god, die ook in het oude testament voorkomt zich daar voordoet, ze vindt hem in het oude testament menselijker en geloofwaardiger omdat hij daar ook gewoon woede en straffen enzo kent terwijl god in het nieuwe testament "liefde " zegt te zijn enzo en ze dat maar schijnheilig vindt (meestal laat ze zich daar niet over uit, maar heel soms gaat ze even helemaal los en dan krijg je dit soort verhalen ). Daar was ze al op vrij jonge leeftijd achter (rond een jaar of 10).
Ze zat op een christelijke school en moest iedere zondag mee naar de kerk enzo en ontkwam dus niet aan de bijbel, ze heeft toen haar aandacht vooral op het oude testament gericht, dat heeft eraan bijgedragen dat we alledrie namen uit het oude testament hebben gekregen.

Ik heb dus wel een naam uit een traditie, al is het niet "onze" (=mijn en mijn familie) traditie en lijkt mijn naam gedeeltelijk uit protest gegeven te zijn . Ik vind het ergens wel een redelijke naam geloof ik, maar ik voel me nou eenmaal niet echt een Schaap en het idee echt een kuddedier te zijn bevalt me ook niet, en het staat me ook ergens wel tegen dat mijn ouders me een naam hebben gegeven die dat suggereert.

Mijn ouders noemen me meestal wel anders eigenlijk, toen ik net een beetje woordjes ging nadoen heette ik "moebilie boebilie" en mijn vader noemde me "Bertje" totdat ik een jaar of 6 was. Daarna en nu noemen ze me meestal "Toby" zo heette een katje dat mijn moeder vroeger had en ze hebben die naam heel even overwogen voor als ik een jongetje was, ze hebben me dat een keer verteld en ik vond dat een erg leuke naam

Online gebruik ik normaal gesproken ook bijnamen, maar aangezien ik op de een of andere manier een soort van "binding" zoek met mijn naam (eigenlijk sinds ik die in december bij ons wettelijk huwelijk opgelezen hoorde worden) en me ook graag als 'mezelf' wil bezighouden met Asatru gebruik ik op dit forum en anderen die over het heidendom gaan juist wel mijn geboortenaam.

De naam hoort wel bij me zij en ik moeten elkaar wel nog steeds wat beter leren kennen.

Oei, das wel een erg lang verhaal geworden

Welnee, een mooi verhaal om te lezen....