Vergeven en verontschuldigen zijn twee begrippen waar ik de laatste tijd over aan het nadenken ben. Ik schrijf bij beide begrippen zo maar wat van mijn gedachten....

Volgens de Dikke is vergeving het kwijtschelden van (straf). Het kwijtschelden van wat eigenlijk? Vergeven doe je voor jezelf niet voor een ander.

Voor mij is het aanbieden van verontschuldigingen een teken van kracht. Voor mij toont het inzicht in het gebeurde, verantwoording nemen voor wat gebeurd is, erkenning enz. Van alles uitspoken of eruit kramen en dat vervolgens af doen met sorry is een zwakte bod.

verondschuldigen word veel gebruikt om er van af te zijn ik vergeef niet snel. Als je mij iets aandoet dan moet je tonen dat het je spijt woorden zijn snel gesproken en dan voel ik me in de zijk gezet. Je moet niet iemand altijd nadragen wat hij ooit gedaan heeft maar een daad moet een gevolg hebben positief of negatief.

Zoals ik het zie: Vergeving is voor jezelf en voor niemand anders. Als een ander vraagt of je hem/haar kunt vergeven kan het voor jou nog helemaal niet het moment zijn dat je daar klaar voor bent. Misschien komt dit moment wel nooit. Met iemand die maar van alles doet, impulsief handelt, nooit nadenkt over de gevolgen van bepaald gedrag, en iedere keer sorry zegt heb ik ook niets. Dan wil je niet anders dan eigenwijs je zin doen. Bij grote afkeuring zeggen ze sorry omdat dan de grens is bereikt en ze de kans hebben alle respect te verliezen. Ik koop daar niks voor. Je hoeft ook niet altijd te vergeven maar kunt wel berusten.

Grappig dat je met het begrip berusting komt, ook zoiets....

Berusting is waar 99 procent van het leven op neerkomt, als je het mij vraagt

Vergeven is ook voor mij een kunst, net zoals dat voor veel anderen zal zijn. Het toont kracht als je kunt vergeven. Net als het werkelijk tonen van berouw. Het vraagt moed om in te zien dat je het fout hebt. Net zoals een ander dat toont naar jou toe. Goed onderwerp om es aan te snijden!

Toegeven fout te zitten daar is zeker moed voor nodig naar jezelf en naar anderen. Ik vind het dat het kracht toont als je dat doet, en juist geen gezichtsverlies.

Er is voor mij een verschil tussen 'onbewust' miskleunen en willens en wetens keuzes maken waarvan je weet dat ze een ander schade berokkenen en dan toch je kop in het zand steken.

Er is ook moed voor nodig om niet te zwichten voor de druk maar te vergeven als je het mij vraagt

Soms is het nog het moelijkste om jezelf te vergeven