We leven als mens allemaal op dit ondermaanse, maar is onze werkelijkheid ook dezelfde? Het is een vraag die de laatste tijd regelmatig door mijn hoofdspookt. Maakt het feit dat ik manier A van denken en beleven heb, dit tot een werkelijkheid voor iedereen. Ik zal het proberen uit te leggen wat ik bedoel.

Ik geloof in andere werelden, in geesten, in het lot enz. Ik ervaar de andere werelden, geesten en het lot ook. Daar ben ik niet de enige in. De diverse stromingen/religies hebben daar zo weer hun eigen zienswijze over die elkaar soms dicht naderen. Maar er zijn ook mensen die niet geloven, die niks hebben met religie, het allemaal onzin vinden enz.

Geldt het lot voor mij omdat ik er in geloof en bestaat het gewoon niet en heeft het dus ook geen invloed voor iemand die er niet in geloofd?

Ik heb zelf heel lang gedacht dat iedereen zijn eigen werkelijkheid had, sterker nog dat er geeneens sprake was van een "iedereen" omdat het leven slechts een droom is. Waarin je als dromer du de enige sentiënte entiteit bent.

De laatste tijd ben ik meer aangetrokken tot het Anima Mundi principe en geloof ik dat wij allemaal deel uitmaken van één en dezelfde alles omvattende geest. Hoewel het lot van het individu daarin niet direct vast ligt word het geheel wel een éénduidige richting op getrokken.

We hebben allemaal een stukje van een enorme cosmische puzzel en hoewel de stukjes onderling uniek zijn, is de uiteindelijke afbeelding een compleet plaatje.

Maar goed dat is mijn filosofie...

Ik neig steeds meer naar ieder z'n eigen werkelijkheid binnen de werkelijkheid de het aardse leven is.

Waarom is het leven slechts een droom?

Oorspronkelijk gepost door Alu op 5 apr, 11:49am:
Ik neig steeds meer naar ieder z'n eigen werkelijkheid binnen de werkelijkheid de het aardse leven is.

Waarom is het leven slechts een droom?

De beleving in een droom, zie je als dromer op dat moment niet als droom (doorgaans dan). Daaruit kun je gedachten de vrije loop laten gaan en uiteindelijk het beeld krijgen dat het hele leven een droom is, waarin jijzelf de enige bewuste entiteit bent en de andere slechts delen uit jouw geest.

Hiervoor zou je legio redenen kunen bedenken zoals bijvoorbeeld dat de droom een test is voor het ware leven en dat het hiernamaals het echte leven is. Je kunt het ook doortrekken naar het rijk van de sci-fi waarin mensen misschien wel door die droom onder bedwang gehouden worden (als in de Matrix of het computerspel syndicate).

De stelling, het leven is een droom waaruit je niet wakker kunt worden heeft mij lang erg aangsproken.

Tegenwoordig echter zie ik dingen anders en veel meer met elkaar in verband, raciaal of genetisch geheugen, een grote allesoverkoepelende geest waarvan wij allemaal kleine aftakkingen zijn en meer principes rond die lijn. Om verder door te gaan op science ficiton, zie het als the force in StarWars, waar Jedi hele rotsen kunnen bewegen met hun geest, niet door telekinese, maar door het besef dat de rots en zijzelf onderdeel van dezelfde energie zijn.

Ik ga er vanuit dat iedereen binnen zijn eigen werkelijkheid leeft ... al zou ik ook kunnen zeggen: dat iedereen de werkelijkheid op zijn of haar eigen manier beleeft en inkleurt.
Die eigen werkelijkheid wordt ten dele door iedereen zelf geschapen, door de keuzes die een persoon bewust maakt. Het andere deel van die persoonlijke werkelijkheid wordt bepaald door de omstandigheden. Alles wat een mens in zijn leven meemaakt laat zijn indrukken achter in de persoonlijke werkelijkheid.
Ik ken zelf een dusdanige waarde toe aan de persoonlijke werkelijkheid, dat ik regelmatig twijfel of er nog wel zoiets als een diepere 'echte' werkelijkheid bestaat. De persoonlijke werkelijkheid is hoe een ieder de wereld ervaart. Daar buiten is er op het persoonlijk vlak niets anders. Breder gezien zijn er misschien overeenkomsten tussen de verschillende persoonlijke werkelijkheden. Die kunnen duiden op een achterliggende grote werkelijkheid (Waarheid?). Maar bestaat die grote werkelijkheid ook echt?

Hetgeen Draak beschrijft daar kan ik me goed in vinden.

Blijft toch mijn vraag of als ik het het lot geloof en iemand anders niet het lot voor mij wel werkzaam is maar voor die ander niet

Het lot is iets waarvan niet vaststaat of het bestaat of niet. Maar het lijkt me wel dat als het bestaat, het voor iederéén geldt en niet alleen voor degenen die erin geloven. (Wel een lollige quote, ik weet niet meer van wie, iemand van dit forum soms?: 'Je hoeft ook niet in water te geloven om nat te worden onder de douche')

Voor goden, geesten etc. geldt denk ik hetzelfde, al zou je dat terug kunnen trekken op 'één goddelijk principe wat hetzelfde werkt maar waar iedereen zn eigen invulling aan geeft'. Als je al gelovig bent dan. Mensen die alles logisch willen verklaren zullen niet gauw ergens iets goddelijks in zien.

Oorspronkelijk gepost door free_floating op 7 apr, 10:46am:
Als je al gelovig bent dan. Mensen die alles logisch willen verklaren zullen niet gauw ergens iets goddelijks in zien.

Een Christelijke kennis had daar een leuke quote over...

"Als de wetenschap de regels voor de realiteit zijn, heeft God ze geschreven"

Deze gast had een hele nuchtere instelling en had een analytische kijk op het leven, hij ging er alleen vanuit dat alles uit eindelijk door God geschapen is. Hij vond de Natuurkunde, Scheikunde en Wiskunde te netjes en te logisch om toeval te zijn.

Voor mij bestaat het lot. Ik heb ervoor gekozen het onderdeel van mijn werkelijkheid te laten zijn. In hoe ik mijn werkelijkheid ervaar zie ik het lot ook in alles aanwezig. Maar of dat komt om dat ik er in eerste instantie voor gekozen heb het er te laten zijn, of dat het er zowiezo al was, dat kan zoals ik het zie nooit met zekerheid vastgesteld worden.

Oorspronkelijk gepost door free_floating op 7 apr, 10:46am:
Mensen die alles logisch willen verklaren zullen niet gauw ergens iets goddelijks in zien.

Bedoel je niet eerder materialistisch/atheïstisch i.p.v. rationeel? Rationaliteit staat los van of je erkent dat goden bestaan of niet. Het beginsel dat iets 'bovennatuurlijks' wel of niet bestaat is een eerste uitgangspunt dat iedereen kiest. Van daar uit kan men pas rationeel gaan argumenteren. Een werkelijk rationeel iemand houdt het in mijn ogen in het midden of iets 'bovennatuurlijks' als goden werkelijk bestaat.