Zoals de titel al zegt, heb ik deze vraag.

Ikzelf kreeg het van verhalen van Arian Wodansdienaar. Na lang nadenken kwam ik tot de conclusie dat het een mooi geloof was.

Niet schrikken dat je draadje verplaatst is, maar om het enigszins overzichtelijk te houden is er de onderverdeling in subfora.

Om je vraag te beantwoorden:
Ik was al met van alles bezig, was zoekende en kwam toen toevallig Freya Aswynn tegen tijdens een workshop en kwam zo in aanraking met Asatru.

Hier ook een die net zo bezig was, ik zag een tijdschrift van Elf Fantasy magazine (toe nog) in de super markt. En ik was onder de indruk, had naar mijn mening en richting gevonden naar wat ik zocht en heb me er verder in verdiept. (nog)

nou ik heb altijd aanleg gehad voor asatru en ik werd beetje uitgespuwd door de maatschapij en belande op asatru als religie met basiskennis van mythologie werd binnen een jaar voledig overtuigd

Er ging iemand dood en iemand anders deed een aansprekend ritueel,
Er werd iemand geboren en die kreeg een mooie naam.
Er bleek een connectie tussen de naam en het ritueel.

De mensen bleken aardig
En zo werd ik een groupie.
Geloven...
nou nee, dat laat ik aan anderen over

Het begon met muziek! Een "toevallige vergissing" in de titel van een You Tube-clipje en we vonden Germaanse folk (we kenden alleen de Keltische), mooie muziek (Hedningarna), mooie plaatjes, verhalen, gedichten...... onze eigen wortels..... en ´t was gebeurd! Gelukkig

Al een tijdlang was ik aan het rondlezen en experimenteren op het gebied van magie en sjamanisme. In mijn spiri beleving namen het land waarop ik woon en de geesten die daar leven een centrale plek in. Op een gegeven moment begon ik bij dat alles enkele van de Germaanse goden te betrekken. Of was het nou dat zij besloten een tijdje met mij op te trekken?

Zijdelings had ik wel eens iets over Asatru en het noords heidendom gelezen. (O.a. op een webstek van een stel mensen die zich 'Het Rad' noemden.) Toen kwam ik op een forum Alu tegen, nadat ik haar een paar jaar eerder al op een ander forum tegen was gekomen. Nu was toen voor mij al duidelijk dat het noords heidendom ... Asatru zoals ik 't later ging noemen ... mijn 'stroming' was. Niet veel later was ik ook raddraaier ...

Ik ben via een lange omweg in Asatru terecht gekomen.
Het monotheisme heeft me altijd al bevreemd, waardoor ik er klakkeloos van uit ging dat ik een atheist ben.

Op een gegeven moment ben ik in aanraking gekomen met een klein boekje met IJslandse sagen. Zowel de verhalen als het houtsnijwerk op de kaft raakte iets in mij. Een tijdje later ben ik mij gaan verdiepen in de Germaanse mythologie. Tot mijn verbazing ontdekte ik een zeer grote en diepe belevingswereld, waar je in de geschiedenislessen nooit iets over hoort. Vervolgens ben ik de Edda gaan lezen en Wolfgang Golther (Handbuch der Germanischen Mythologie).

Voor mij is het echt onmerkbaar gegaan. Opeens realiseerde ik mij dat ik er middenin zat, dat ik anders door de natuur liep en dat mijn ideeën over de wereld ineens op hun plaats waren gevallen. Deze realisering was een zeer sterk gevoel van thuiskomen.

Oorspronkelijk gepost door Hrogar op 4 aug, 21:15pm:
Het monotheisme heeft me altijd al bevreemd, waardoor ik er klakkeloos van uit ging dat ik een atheist ben.

Het laatste vind ik wel intrigerend 'klakkeloos aannemen atheïst te zijn'. Ik vertaal het naar geheel niet weten dat er buiten het monotheïsme ook nog iets aan religie of spiritualiteit bestaat?

Ik vertaal het naar geheel niet weten dat er buiten het monotheïsme ook nog iets aan religie of spiritualiteit bestaat?

Dat heb ik inderdaad min of meer klakkeloos aangenomen. Op school krijg je geleerd dat er christenen, joden en moslims zijn en meer niet. Oh ja, en boeddhisten in Azië. De rest wordt niet eens genoemd. Er was wel een sluimerend spiritueel gevoel, maar gezien de schijnbaar enige aanwezige religies, was ik blijkbaar een atheïst.

Natuurlijk heb ik daarna in mijn leven wel eens wicca langs zien komen, maar dat vond ik zelf te new age. Ik heb 't er bij gelaten en ben me met veel andere, meer filosofische zaken bezig gaan houden. Daar kon ik toch behoorlijk mijn ei kwijt moet ik zeggen.

Dat er ook nog zoiets als heidendom bestaat, ben ik toevallig tegengekomen. Het toeval bestaat er vooral uit dat je het normaal nauwelijks ergens tegenkomt als je er niet naar zoekt.
Dit is ook het probleem van het noordse heidendom. Men weet gewoonweg niet dat het er is, terwijl het zeker een sterke inherente aantrekkingskracht heeft.

Je verhaal klinkt (deels) herkenbaar. Ik heb mezelf geloof ik nooit uitgesproken iets gevoeld tot ik asatru tegenkwam. Maar het sluimerende en toen nog onherkenbare gevoel voor en behoefte aan spiritualiteit gold voor mij ook kan ik nu zeggen.

Ik vrees dat er idd wel meer mensen met dat sluimerende gevoel rondlopen, zonder de alternatieven te kennen.

Tja, ooit zal er in het onderwijs ook verteld worden over Asatru. Ik denk alleen dat we daar zelf voor moeten gaan lobbyen.

Dankzij een IJslandse vriendin, en toen ook nog mijn bazin, die me dierbaar was en veel te vroeg stierf, kwam ik in aanraking met Asatru...
zij was een Vikingkind en had een prachtige begrafenis. Het sprak me heel erg aan en toen ik de Germaanse achtergrond van mijn stuk land ontdekte, was het plaatje kompleet. Mijn voorouders komen iig vanaf 1768 van deze noordelijke streek van het land vandaan. Ik werd geroepen met name door Thor...

Ik heb nooit geloofd in de christelijke leer die hier in Nederland zo aanwezig is. Toen ik op een gegeven moment mee ben gegaan naar een rollenspel waarbij de groep zich in een fantasie wereld als Vikingen probeerde staande te houden heeft dit mij zo'n beetje mee getrokken in het geloof dat in die periode in de "echte" wereld werd beleid.

Toen ik 23 was had ik al een grote interesse in oude culturen, (Noordse) mythologie, geschiedenis, archeologie, Kelten.

Tijdens mijn studie Engels ben ik naar Schotland geweest en werd gegrepen door de mystieke natuur van het land. Er ademde iets van een lang vervlogen verleden.

Sinds kort lees ik meer over de Noordse traditie. Het verwonderen en beleven deed ik al vele jaren eerder. Waar ik pas veel later achter kwam is dat er meer gelijkgestemden zijn en dat is prettig. Je kunt je gevoel dan eens delen en samen filosoferen.